بلای عشق

انقلابمان را از صفر شروع کردیم. با دست خالی و دلی پرامید و ایمان. امیدمان به خدا بود و ایمان به هدفی داشتیم که رهبرمان ترسیم کرده بود. در مسیر هدف، هرچه داشتیم، کف دست گذاشتیم و سر به راه گذاشتیم. شعارهامان فطری بود و جهانی و رفتارمان برگرفته از انقلاب اسلامی و اصیلِ محمدی صلی الله علیه وآله و راهمان راه جوانمردان و آزادگان بود. راه علی علیه السلام و راه حسین علیه السلام. هر کس بخواهد ما را بشناسد باید داستان کربلا را بخواند چراکه تکلیفمان را سیدالشهداء مشخص کرده است و ما از شروع قیام تاکنون منتظر شهادتیم و سرنوشتی که خودمان نوشتیم. یا پیروزی و اعتلای " کلمة الله هی العلیا " در سراسر جهان و باز کردن غل و زنجیر استثمار و استعمار از عقل و فکر و دست و پای بشر، و یا شهادت و مرگ سرخی که بندگان خاص خدا به آن مژده داده شده اند. و دانستیم سرنوشت مقلدان خمینی چیزی جز شهادت نیست. و شهادت جز سعادت نیست.

فهمیده ایم که در طول تاریخ، کم نبودند مردان مقدسی که در خون غلتیدند تا دین خدا بماند، و بعد از آنها دین خدا ماند. از علی و همسر و فرزندانش مقدس تر که بود؟ این دین خداست که می ماند و شهیدان اند که جاودانه اند و در تاریخ ماندگار. و زمان، ما و دیگران را با خود برده است. در این واپسین معرکه ها، کسی که بعد از جهادش شهید شد، بُرد و آنکه ماند، مانده است و خواهد مُرد. پس باید تکلیف خود را مشخص کند. یا بیاید و کار زینبی کند که زنده نگه داشتن یاد شهدا کمتر از شهادت نیست و یا سکوت کند و خود را در تاریخ گُم کند. مثل مُردگانی که در لابلای صفحات تاریخ سرگردانند. ولی شهدا زنده اند و حیات واقعی دارند و اکنون که ما گرفتار کم و کوتاه و حقد و حسرت دنیاییم، آنها نزد خدای خود رزق و روزی می خورند و از آنچه خدا به آنها داده خوشحالند و راضی و به ما ماندگان بشارت می دهند که برای آنها نه ترسی هست و نه اندوهی.[1]

اگر تاریخ شهدای راه خدا از هابیل تا شهدای همین هفته پیش که ناجوانمردانه کشته شدند و تا شهدای دیروز و امروز یمن را در نظر بگیریم، معنی مظلومیتِ همراه با اقتدار و شرافت را خواهیم دانست و یقین می کنیم نه خون شهید هدر می رود و نه حرف شهید گم می شود. ممکن است در مقاطعی احمقها، جای جلاد و شهید را عوض کنند ولی این همیشگی نخواهد بود. مردم می بینند و می فهمند و تفاوت یزید را با سیدالشهداء دانسته اند که هرساله شهدای کربلا را تکریم و تجلیل می کنند. مردم جهان فهمیده اند اسلامی که مروجش آل سعود و آل خلیفه است همان اسلام ابوسفیانی است. اسلامی است که با ثروت مسلمین و با دستور صهاینه، در میان مسلمانان برادرکشی راه می اندازد تا اهداف آمریکا محقق شود. مردم می دانند که اسلامی که از دهان کثیف امثال بن سلمان بیرون بیاید، بوی خون و خباثت و خدعه و جهود می دهد و منطقش اره است و رشوه. مفلوکهای از همه جا بی خبری که اغوای شیاطین وهابی می شوند و استدلالشان " انتحار" است اگرچه مقصرند ولی اصل کار، آن باتلاق فکری و مزبله ای است که از آنجا روییده اند.

دامن بلند اسلام ناب، مبرای از التقاط و انحراف و ارتجاع است. منطقش روشن و استدلالش قوی و صلابتش پابرجاست. ما با مظلومین و مشتاقین عالم با صدای رسا و شفاف سخن می گوییم و به تعقل دعوت می کنیم. در روز روشن محاجه می کنیم و به جدل احسن معتقدیم. ما از علی اخلاص و از فاطمه ولایت و از حسن بصیرت و از حسین شجاعت را آموخته ایم. و از خمینی کبیر استقامت و مبارزه را که فرمود "بکشید ما را و بریزید این خونها را که ملت ما بیدارتر می شود." و امروز که سخن حقیقت و صداقت انقلاب اسلامی در گوش جان مردم جهان پیچیده و دلهای آنها را به خود جلب کرده و عقولشان را به منطقش جذب نموده، ترورهای مذبوحانه کینه توزان و کینه افروزان، قطعاً ملتهای جهان را بیدارتر می کند و آنها را به انقلاب مردم ایران، متوجه تر می کند. شکنجه و کشتار و تحریم، اگر اثر داشت، اسلام را در همان روزهای نخست دعوت، زمینگیر می کرد و مثل امروز صدای محمد رسول الله صلی الله علیه وآله عالمگیر نمی شد. و اگر با شهادت مردان خدا، دشمن پیروز می شد، الان کسی نشانی قبر یزید را می دانست.

انقلاب اسلامی ایران که پرچم اسلام ناب را برافراشته و در عالم درخشان نموده است اکنون چهل ساله است و اینهمه قبسات و برکاتش تاکنون، زفیض سحر است و هنوز در راه صبحِ نزدیکیم. انقلاب اسلامی ما، تازه دوران بعثت و شکوفایی اش شروع شده و گامهای بلندش حکایت از اراده مستحکمش برای انجام رسالتش دارد. و خمینی کبیر، معمار و مهندس این بنای رفیع، چهار ایمان به هدف، به راه، به گفته و به خدایش را به امتش منتقل کرده و امروزه این جوانان امت اویند که مثل اسلاف خود که گِرد قائم قم جمع شدند، ادامه هنده راهش هستند؛ جوانان خمینی ندیده ای که دل به امام حاضر خود داده اند و سر به خدا سپرده اند و مصمم تر از نسل گذشته در راه خدا، جهادگرانه در حرکتند. سینه هاشان مثل پاره های آهن محکم است و اراده هاشان پولادین، خدای خود را عاشقانه دوست دارند و خدایشان نیز دوستدار آنان است. اگر سلحشوری از آنان به زمین افتد، دلاوری از میانشان برمی خیزد و مؤمنانه تر راه می پیماید. تیر انقلاب از چله ها رها شده و تا مقصود نهایی فاصله ای نمانده و تا به هدف ننشینند، اینها از پانمی نشینند.

هفته گذشته، مردم رشید ایران اسلامی و دوستداران عزیزشان در خارج از کشور، جشن چهلمین سالگرد انقلاب اسلامی را با شکوه تر از همیشه و انصافاً عزتمندانه تر و خالصانه تر از هر سال، برگزار کردند. با هیچ منطق و مرامِ مادی سازگاری ندارد ملتی که در ناجوانمردانه ترین و بی رحمانه ترین تحریمها به سر می برند و سال سختی را گذرانده اند و برای مقابله با شیطنتهای سال بعد خود را آماده می کنند، اینچنین مردانه و مجاهدانه و شجاعانه به میدان بیایند و عرض اندام کنند. الحق که امامشان خوب شناخت که فرمود از امت رسول الله در مدینه و مردم کوفه دوران امیرالمؤمنین بهترند. خدا به جان و مال و ایمان و فکرشان برکت داده و آنها را برای مأموریتهای بزرگ انتخاب نموده و اراده کرده است آنها را به آرزوهای بزرگشان برساند. آنها عظمت خود را در آینه 22 بهمن دیده اند و به خود می بالند و حساب کارشکنی های معدود مدیران کارنابلد و بهانه تراش را از انقلاب عزیز جدا کرده و می دانند که مأموریت نفوذی ها دلسرد کردن مردم است و بدبین کردنشان به انقلاب و راه و آرمان 57. پس از آن روز، امت ایران راه رفته را مرور و با بیانیه امشان، راه مانده را شروع کردند. سرخوش از پیروزیهای مکرر و سرافراز از عزت الهی خود و بی توجه به نعره های خشم دشمنانشان در ورشو.

طبیعی است که این همه عزت و افتخار و خوشیِ مردم ایران و مستضعفان و مؤمنان جهان، به مذاق دشمنانِ بداندیش، خوش نمی آید. اجلاس ضدامنیتی ورشو، که آلوده به اشرار جامعه جهانی و خونخوارترین اراذل و اوباش جهان شد بعد از راهپیمایی حیرت آور مردم ایران برگزار گردید و قصدش متوقف کردن قطار پرسرعت انقلاب اسلامی درصورت حضور کم رنگ مردم بود. اگر گفته شود که دنیای استعمار و تمام مستکبرین، از سال 57 تاکنون و مخصوصاً در این چند سال اخیر، تمام همت خود را برای اسقاط جمهوری اسلامی ایران صرف کرده و ناموفق بوده اند، سخنی به اغراق نیست. چهل سال است که از سقوط قریب الوقوع یاوه می گویند و هنوز غلطی نکرده اند. مزاحمت دارند، جنایت می کنند ولی کاری از پیش نمی برند و نمی توانند بفهمند که این سر به صخره کوبیدن، هلاکشان می کند. به امید خدا. ببینند و بشنوند و زجر بکشند و بدانند که انقلاب اسلامی پرهیمنه تر از گذشته شده و سیل فکرهای روشن شده و دلهای عاشق جهانیان را به همراه دارد. ما چهل ساله ایم. و با ایمان و جهادمان شرافت گرفته ایم. کشتن ما مشکلی از دشمن کم نمی کند. مگر کم اند سگان هاری که پاچه گرفته و می درند؟ انتحاریِ انفجاریِ هار هم مثل آنها.

مهم اینست که ما انقلابمان را از صفر شروع کردیم و به این ثروت رساندیم. و از میان آتش نمرودیان به سلامت درآمدیم و طعم زندگی در استقلال و آزادی و جمهوری اسلامی و تحقیر فراعنه را با عزم و اراده خود چشیدیم و الگو شده ایم. ما مؤمنین از نیل عبور کرده ایم که سامری ها دیده و دربند کرده ایم. منتظر موسای قومیم تا بیاید و با او فتح آخر کنیم. غاصبان مکه و مدینه و ارباب اره ها فکری به حال باتلاق یمن کنند. صهیونها بدانند! 22سال دیگر مانده است. مردم کُشی در فرانسه به هفته چهاردهم رسیده و بریتانیا باید به فکر بعد از "برکزیت" باشد. همکاران ترامپ هم او را روان پریش و احمقی می دانند که باید در دادگاه تکلیفش مشخص شود. بدهی کشورشان از 21 تریلیون دلار گذشت و "سیرک ورشو" ترامپ، بولتون و پمپئو را مفتضح کرد. دولت ونزوئلا برخلاف خواست دزدان دریاییِ دموکراتیزه و جنتلمن شده، مستقر بر کشور است. و همه اینها در حالی است که برنامه الگوی پیشرفت 50 ساله ایران و نیز بیانیه "گام دوم انقلاب" رهبر عزیز انقلاب صادر شده است و سربازان جدید نظام، سربلند کرده و تازه نفس به میدان آمده و دستور را گرفته اند. گام اول، چهل سال و اینهمه برکت، گام دوم را زودتر از اینها در منزل مقصود گذاشته ایم. إن شاءالله.

و شهیدان مظلوم شهرم سلام. این عهد ما با خمینی و خامنه ای است که تاپای جان و آخرین تپش قلبهایمان، انقلابی باشیم و با انقلاب بمانیم. چه بگویم برادران که حسرت این هفته را مرهم باشد. خوشا به حالتان سفرکرده ها و نظرکرده ها. دعای خیرمان بدرقه راهتان و راهتان پررهرو باد. مظلومانه و غریبانه رفتن، شیوه قلندران است و شما نام و نشان در گمنامی گرفته اید و تاابد قدمگاه و آرامگاهتان، زیارتگاه عاشقان و سالکان راه خداست. خدایتان رفعت دهد که خوب تجارتی کردید با خدا. مرحبا به عزم و جهادتان و دریغا که ما بی بال و پران، غبطه خوار ماندیم. خون شما اثبات حقانیت ما و سند افتخار ماست. حال که از بند دنیا رهیده و نفستان بوی بهشت می دهد، دعایمان کنید و از خدایتان که متنعم نزد اویید، تعجیل و تسهیل ظهور را بخواهید و به اهل آسمان بگویید که قبیله ایران، اراده کرده که به حول و قوه الهی، رسالت انبیاء را به اتمام رساند و امانت را به صاحبش برساند و عهد کرده که بغض کهنه اش را با دیدن "مهدیِ فاطمه" باز کند. عشق است بلای من و من عاشق عشقم/ این نیست بلایی که سپر داشته باشد.

---

[1] - برگرفته از آیات 169 و 170 سوره آل عمران

منتشر شده در روزنامه کیهان مورخ30بهمن97

پاتوق رایانه ای...